Poetja nga Shqipëria Helena Halilaj, në emisionin “LIBERO” ka ndarë një rrëfim të ndjerë për periudhën e vitit 1999, kur familja e saj strehoi refugjatë nga Kosova. Në atë kohë, ajo ishte vetëm 10 vjeçe, por kujtimet e asaj periudhe kanë lënë gjurmë të thella në jetën e saj.
Halilaj tregoi se gjatë ardhjes së familjeve nga Kosova, komuniteti ishte i organizuar për t’i sistemuar ato nëpër shtëpi. Sipas saj, banorët njihnin njëri-tjetrin dhe dinin se kush kishte pritur refugjatë dhe kush jo, madje shpesh kontrollonin për të siguruar që çdo familje të gjente strehim.
Në rrëfimin e saj, Helena kujtoi një moment që e ka prekur thellë:
“…Është një gjë që më ka mërzitur dhe më ka mbetur peng në jetën time. Kur erdhi një familje te dera, unë thashë ‘hajde te shtëpia ime’. Por nëna më tha se nuk kishim ku t’i vendosnim dhe se do t’i çonim diku tjetër. U mërzita shumë dhe qava. Që atëherë, kjo është një gjë që nuk ia kam falur kurrë…”
Ajo shton se këtë ndjesi ia ka shprehur nënës së saj pas 27 vjetësh, duke treguar se sa e fortë ka qenë kjo përvojë për të.
Ky rrëfim lidhet edhe me dokumentarin “Shtëpia e Kombit”, i realizuar nga Helena Halilaj – i cili trajton pritjen dhe solidaritetin e banorëve të Kukësit ndaj shqiptarëve të Kosovës gjatë luftës së vitit 1999. Filmi vendos në qendër kujtesën kolektive dhe lidhjen e fortë vëllazërore mes shqiptarëve në ato kohë të vështira.
Për ta dëgjuar intervistën e plotë të Helena Halilajt, klikoni në linkun e mëposhtëm:
