Në moshën 16-vjeçare, Mimoza Shala u bë pjesë e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK), duke iu bashkuar luftës për çlirimin e vendit. Në emisionin “LIBERO”, ajo rrëfeu se rruga drejt frontit nisi që në bankat e shkollës, bashkë me shokë e shoqe, në një kohë kur gjithçka ishte e paqartë dhe e rrezikshme.
“…Organizimi ka filluar në shkollë, me shokë e shoqe. Normal ishte e vështirë sepse nuk e dinim rrugën, nuk e dinim sakt ku gjendej UÇK-ja…”, kujtoi ajo.
Shala tregoi se gjatë gjithë luftës kishte një frikë të veçantë: jo nga vdekja, por nga plagosja.
“Gjatë krejt luftës unë nuk i jam frikësu vrasjes sa i jam frikësu plagës”, rrëfeu Shala.
Në një moment të luftës, ajo e përmendi edhe një bisedë me komandantin e saj, Shkëlzen Haradinaj.
“…Komandant, i lutem Zotit që ai plumb që m’kap le t’më kap mirë, në ndonjë organ vital dhe le t’më lë në vend”, i kishte thënë ajo, duke shpjeguar se nuk donte ta përjetonte plagosjen sepse i dukej shumë e rëndë.
Megjithatë, fati i luftës e çoi pikërisht drejt asaj që kishte frikë. Më 7 maj, gjatë betejës së Çabratit në Gjakovë, ajo u plagos në një rrethim të vështirë.
“Dita që u plagosa ka qenë 7 maji. Ne u gjendëm në një rrethim të vështirë. Kur jam plagosur, nuk i kam pasë as 20 metra larg. I kam pasë shtatë vrima në uniformë, vetëm një plumb më ka goditë. Në fillim as nuk e kam ndier, thjesht kam pa gjak”, tregoi Mimoza.
Ajo potencoi se momenti ishte edhe më i rëndë sepse disa nga bashkëluftëtarët që i kishte pranë u vranë gjatë përplasjes.
Rrëfimi i saj mbetet një dëshmi e fortë e sakrificës së shumë të rinjve që, edhe në moshë shumë të re, u përfshinë në luftën për liri.
Për ta dëgjuar intervistën e plotë të Mimoza Shalës, klikoni në linkun e mëposhtëm:
