Nuk është e lehtë për prindërit t’i lënë fëmijët e tyre të rritur të marrin vendime të pavarura. Ndërsa një marrëdhënie e ngushtë është e natyrshme, disa modele sjelljeje mund ta tensionojnë raportin dhe të krijojnë distancë emocionale. Ja cilat janë më të shpeshtat:
1. Ndihma financiare e panevojshme
Kur prindërit vazhdojnë të ofrojnë mbështetje financiare edhe kur fëmijët janë në gjendje të përballojnë vetë jetën e tyre, kjo mund të krijojë varësi dhe të pengojë zhvillimin e pavarësisë. Ndihma është e vlefshme kur është e nevojshme, por jo kur zëvendëson përgjegjësinë personale.
2. Këshilla të paftuara dhe të vazhdueshme
Këshillat zakonisht vijnë nga dashuria dhe përvoja, por kur ato jepen pa u kërkuar dhe për çdo aspekt të jetës – nga marrëdhëniet tek karriera – mund të perceptohen si kritikë ose mosbesim.
3. Nevoja për kontroll
Prindërit kanë qenë për vite me radhë figura kryesore vendimmarrëse në jetën e fëmijëve. Kalimi në një marrëdhënie mes dy të rriturve kërkon heqjen dorë nga kontrolli i tepërt, gjë që për disa është sfiduese.
4. Mbrojtja e tepërt
Instinkti për të mbrojtur nuk zhduket me moshën e fëmijëve. Megjithatë, ndërhyrja e vazhdueshme për t’i shpëtuar nga vështirësitë mund t’u mohojë atyre mundësinë për të mësuar nga përvojat dhe për të ndërtuar qëndrueshmëri.
5. Mosrespektimi i kufijve
Vendosja e kufijve është thelbësore për një marrëdhënie të shëndetshme. Kufijtë mbrojnë mirëqenien e të dy palëve, forcojnë respektin e ndërsjellë dhe inkurajojnë pavarësinë. Kur prindërit nuk i pranojnë këta kufij, tensionet bëhen të pashmangshme.
Çelësi i një marrëdhënieje të shëndetshme
Pranimi se fëmijët janë tashmë të rritur, besimi në aftësinë e tyre për të marrë vendime dhe komunikimi i hapur janë elementë kyç për një raport të balancuar dhe afatgjatë. Dashuria prindërore mbetet e pandryshuar, por mënyra se si shprehet ajo duhet të evoluojë me kohën.
