Shkruan: Zahir Kastrati
Më 20 shkurt 1945, forcat ushtarake të Lëvizjës Kombëtare, u përqëndruan në tri kulla prej guri në Lagjën e Dvoranëve në Tërsetenik. Në Kullën e Hasan Sylë Dvoranit, u vendos Shtabi i Përgjithshëm i Lëvizjës Kombëtare, nën komandën e Shaban Polluzhës.
Në Kullën e Zeqir Dvoranit dhe Azem Dvoranit, u vendosën batalionet dhe njësitet e tjera ushtarake të Lëvizjes Kombëtare.
Posa u përqëndruan në kullat e Dvoranëve, luftëtarët e Lëvizjes, të ndihmuar nga burrat e lagjes, që atë ditë ndodheshin aty, bënin përgatitjet e duhura për kundërsulm ndaj forcave, disa herë më të mëdha të armikut, të cilat ishin të pajisura, me armë të rënda, artilerike.
Paralel përgatitjve të theksuara, u morën edhe masa të tjera në planin e sigurimit të ushqimit, veshmbathjes, si dhe sigurimin e ilaçeve, për luftëtaret e plagosur. Ishte situatë mjaft e vështirë dhe gati e papërshkrueshme. Nga të gjitha anët koncentroheshin, si dhe pozicionoheshin forca të mëdha ushtarake të armikut.
Më 21 shkurt 1945, në mesëditë, Brigada IV dhe ajo e MPJ-së, nën komandën e Petar Brajeviqit, me tërë arsenalin e tij ushtarak, u pozicionua në të gjitha pikat strategjike dhe vunë rrethin e hekurt në fshatrat: Tërstenik, Gllobar, Çikatovë, Verbofc, Polluzhë dhe Bezheniq.
Forcat e armikut, në mesditë, filluan sulmin kundër forcave të Lëvizjës Kombëtare, me të gjithë arsenalin e tij ushtarak.
Në fillim, me predha topi, goditën Kullën e tretë dhe me këtë rast, fillon të zhvillohet një luftë për jetë a vdekje.
Mirëpo pasi që forcat e artmikut nuk ishin në dijeni, se në cilën kullë gjendet Shaban Polluzha, e dërgojnë një rome, kinse për ta paralajmruar Shaban Polluzhën, që të dorëzohet se është i rrethuar nga të gjitha anët dhe se i gjallë nuk mund të klaojë.
Por, pasi që romja, shkon dhe e mëson se në cilën kullë gjendet Shaban Polluzha, atëherë forcat e armikut filluan ta godasin pandërprerë kullën e parë, aty ku ishte i poziocionuar, Shaban Polluzha dhe Mehmet Gradica. Pas disa goditjeve të rënda që i bëhen kullës, ajo fillon të rrezohet dhe Shaban Polluzhës, treni i kullës e godet në kurriz, duke e lënë të palevizshëm.
Ramadan Kastrati (djali i Shaban Polluzhës), ishte në kullën e tretë, së bashku me vllanë e madh, Mustafën, i cili ishte i plagosur, pasi që kulla ku ishin, ishte dëmtuar shumë, vendosën që të kalojnë në kullën e parë, ku ishte Shaban Polluzha.
Ramadani e merr për krahu vllanë, se bashku me Beqir Dibran Gashin (nip i Shaban Polluzhës) dhe filluan të shkojnë tek kulla e parë, mirëpo, pasi që dalin nga kulla, Beqirin e godet një plumb dhe në atë moment vdes.
Ramadani arrin të Kulla, ku ishte Shaban Polluzha, e sheh që ishte i plagosur dhe së bashku me luftëtarët e tjerë, u munduan që t’ia japin ndihmën e parë.
Mehmet Gradica, së bashku me luftëtaret, morën vendim që të thyhet rrethi dhe të dalin nga ai.
Të gjithë luftëtaret që ishin në atë moment aty, filluan të shtinë me armë në të njëjtën kohë, kundër forcave të armikut dhe arrijnë që ta thyejnë rrethin duke i tërhequr edhe të plagosurit.
Mirëpo pasi filluan që të tërhiqën, një predhë e topit e godet Mehmet Gradicën, duke e palgosur rëndë. Luftëtaret e Lëvizjes, Shabanin dhe Mehemtin i vendosin në kuaj dhe vazhduan rrugën.
Kur arrijnë në Lagjen e Lanëve, një plumbe godet në gjoks Mustafën (djalin e Shaban Polluzhës), i cili ndërron jetë.
Ramadan Kastrati dhe Ali Kastrati e bartin në shpinë deri te shtëpia e Behram Muhagjerit, e vendosin në Lamë e mbulojnë sadopak dhe vazhdojnë rrugën.
(Mustafën të nesërmen e gjejnë disa partizanë dhe e varrosin në hyrje të Drenasit, duke menduar që edhe ai ishte partizan. Aty ka qëndruar i varrosur, deri në vitin 1987. (Vëllai Ramadani, djali Muhameti dhe nipat, Zymeri dhe Ilmiu e rivarrosin në Polluzhë, ku edhe sot pushon turpi i tij).
Gjatë rrugës, në dalje të fshatit Gllobar, një plumb i armikut e godet Shaban Polluzhën ne gjoks, duke e plagosur për vdekje. Para se të ndrronte jetë, djalit të tij, Ramadanit, ia lë një amanet, citoj: “Degjo bir, unë po vdes, por trupin tim hudhe diku, apo djegum, që armiku mos ta dijë a jamë i gjallë, apo i vdekur”.
Ramadani së bashku me Aliun, menduan se çka të bënin me trupin e këtij vigani shqiptar, i cili ia futi tmerrin e frikës armikut gjakatar serb.
Vazhduan rrugën dhe shkojnë në mullirin e Rashkoviqit, tek Bresilla në Vasilevë, deri aty së bashku ishin edhe luftëtarët: Hetem Istogu, Sylë Istogu, Aruq Syla dhe Hamz Istogu.
Të cilët ishin të plagosur dhe nga ky vend ndahen me Ramadanin dhe Aliun. Këta largohen nga mulliri me trupin e Shaban Polluzhës dhe vendosin që ta mbysin në ujë, në Lumin Drenica, tekë vendi i quajtur Bresilla, në Vasilevë.
Ramadan Kastrati e thyen akullin me tytë të pushkës dhe e lëshon trupin e babait të tij, Shaban Polluzhën. “Kur e lëshova babain në ujë, m’u dukë se më zuni toka dhe qielli”, pohon Ramadan Kastrati. Prej këtu vazhduan rrugën për në fshatin Gllanasellë, tek Zeqir Tupilla.
Pas disa ditësh Ramadani arrestohet nga forcat e armikut dhe dërgohet në këmbë, nëpër hekurudhë, prej Drenasit e deri në Prishtinë. Pasë shumë torturave që i bëjnë, detyrohet të tregojë se ku është trupi i Shaban Polluzhës.
Forcat e armikut, e marrin Ramadanin dhe e dërgojnë në vendin se ku e kishte lëshuar trupin e babait të tij, ku kishte qëndruar afër 6 javë. Arrijn ta gjejnë trupin e Shaban Polluzhës e dergojnë në Drenas, tek stacioni i trenit. Kur e vërtetuan, se më të vërtetë, ai ishte Shaban Polluzha, Ramadanit i japin leje që ta varrosë në varrezat e fshatit Polluzhë, ku edhe sot pushon trupi i tij.
Mehmet Gradica, ishte i plagosur rëndë, pasi që e kishte humbur njërën këmbë, jeton edhe një ditë dhe ndërron jetë. Trupin e tij e kanë varrosur në një mal të fshatit Gradicë.
Më rënien heroike të Tribunit Popullor, Shaban Polluzha dhe Mehmet Gradica, mori fund, rrezistenca e lavdishme dhe e vetmja e këtij lloji, kundër ripushtimit të Kosovës nga Jugosallavia komuniste. Lëvizja për Çlirim dhe Bashkim Kombëtar, nën komandën e Shaban Palluzhës, gjatë periudhës ekzistuese të saj, kishte afër 16.000 luftëtarë, sipas dëshmitarëve të kohës.
Qëllimi kryesor i Lëvizjës Kombëtare, në krye më Shaban Polluzhën dhe luftëtarët e tij, ishte gjithnjë, Çlirimi dhe Bashkimi Kombëtar.
LAVDI.
