Që në fëmijëri mësohemi të falim. Kur dikush na merr lodrat ose na lëndon, kërkimi i faljes dhe falja shihen si hapa të domosdoshëm për të vazhduar lojën dhe jetën pa barrë. Por, me kalimin e viteve, falja bëhet shumë më e vështirë.
Në moshë madhore, shpesh presim që dikush të na kërkojë falje për padrejtësitë apo dhimbjen e shkaktuar. Megjithatë, kjo ndodh rrallë. Edhe kur ndodh, kujtimet dhe emocionet negative shpesh mbeten, duke u shndërruar në peshë që e bartim për një kohë të gjatë.
Pavarësisht kësaj, aftësia për të falur është thelbësore për mirëqenien tonë emocionale dhe mendore. Falja nuk do të thotë të justifikosh veprimet e dikujt tjetër, por të çlirosh veten nga inati dhe dhimbja.
Mosfalja nënkupton mbajtjen e zemërimit brenda vetes, gjë që pengon ecjen përpara dhe na mban të lidhur me të kaluarën. Në shumë raste, falja është më shumë nevojë e jona sesa e atyre që na kanë lënduar.
Kur presim falje, kjo tregon se jemi ndjerë të fyer ose të padrejtësuar. Por çlirimi vjen atëherë kur vendosim vetë të falim, pa kushte dhe pa pritje, duke i lënë pas ofendimet dhe duke mos jetuar më në të shkuarën.
Falja nuk ndikon vetëm te dy palët e përfshira drejtpërdrejt. Ajo reflektohet në sjelljen tonë të përditshme, në marrëdhëniet me të tjerët dhe në mënyrën si e përjetojmë jetën.
Të falësh do të thotë të pranosh të kaluarën, ta lësh aty ku i takon dhe të vazhdosh përpara me më shumë qetësi, forcë dhe pjekuri emocionale.
