Unazat e divorcit po shndërrohen në një nga simbolet më të reja të fuqisë personale, lirisë dhe dashurisë për veten, duke ripërkufizuar rolin e bizhuterive në jetën moderne. Në vend që të përfaqësojnë martesën, këto unaza shënojnë një vendim të vetëdijshëm për të ecur përpara dhe për të nisur një kapitull të ri.
Ndryshe nga unazat tradicionale, unazat e divorcit nuk janë dhuratë nga partneri, por zakonisht një dhuratë që gratë ia bëjnë vetes. Shpesh ato krijohen duke ridizajnuar diamantet e unazave të fejesës ose martesës në forma të reja, të guximshme dhe jokonvencionale, me një mesazh të qartë pavarësie dhe vetëvendosjeje.
Ky trend pasqyron një ndryshim më të gjerë kulturor: divorci po shihet gjithnjë e më pak si dështim dhe gjithnjë e më shumë si një akt autonomie. Argjendarë në mbarë botën raportojnë rritje të interesit për ridizajnimin e bizhuterive pas divorcit, ndërsa disa prej tyre organizojnë edhe evente festive ku nënshkrimi i dokumenteve shënohet me shampanjë dhe krijimin e një bizhuterie të re.
Vëmendja globale ndaj këtij fenomeni u ndez në mars të vitit 2024, kur modelja dhe shkrimtarja Emily Ratajkowski publikoi në Instagram “unazat e saj të divorcit”. Ajo ndau unazën e saj ikonike të fejesës “Toi et Moi”, të përbërë nga dy diamante, në dy unaza të reja. Në një deklaratë për Vogue, ajo u shpreh: “Nuk mendoj se një grua duhet të mbetet pa diamantet e saj vetëm sepse humbet një burrë.”
Shembulli i saj frymëzoi edhe figura të tjera publike. Dizajnerja Rachel Zoe ridizajnoi unazën e saj pas ndarjes, duke e shndërruar në një simbol që përfaqëson veten dhe dy djemtë e saj. Modelja Brooks Nader transformoi diamantin e saj nëntëkaratësh në një unazë të re, ndërsa dermatologia Barbara Sturm zgjodhi t’i kthente diamantet në vathë, duke treguar se ky proces nuk kufizohet vetëm te unazat.
Nga ana estetike, unazat e divorcit sfidojnë hapur traditën. Ato karakterizohen nga dizajne skulpturore, vendosje asimetrike dhe shirita të trashë ari, larg delikatesës klasike të bizhuterive të martesës. Shpesh mbahen në gishtin e mesit, tregues apo të voglin, duke theksuar shkëputjen simbolike nga martesa.
Për shumë gra, ky proces ka edhe një ndikim të thellë emocional. Ridizajnimi i bizhuterive shihet si një akt terapeutik, përmes të cilit riformësohet e kaluara dhe krijohet një simbol i ri që përfaqëson forcën, qëndrueshmërinë dhe premtimin ndaj vetes. Në këtë mënyrë, unaza e divorcit nuk është fundi i një historie, por fillimi i një tjetre.
