Zgjedhjet presidenciale të vitit 2009 në Iran u kthyen në një masakër. Votimi u manipuluar në favor të konservatorit Mahmud Ahmadinejad dhe njerëzit dolën në rrugë për të protestuar me miliona. Kujtoj një rrugë me dymbëdhjetë korsi dhe dhjetë kilometra e gjatë, plot iranianë që brohorisnin emrin që kishin zgjedhur në kutitë e votimit: «Moussavi, Moussavi».
Nga turma ngjitej një energji e fuqishme, por paqësore. Ishte si të ngjante një gulçim në fyt. Nuk kisha parë kurrë diçka kaq masive as më parë, as më pas. Vetëm atë ditë mund të ishin të paktën dy milionë njerëz. E quajtën protestën «Valë e Gjelbër», në nder të ngjyrës së Islamit, dhe ishte momenti i fundit kur Republika Islamike mund të kishte ruajtur legjitimitetin popullor. Demonstruesit nuk kërkonin të bëheshin proamerikanë apo të heqnin dorë nga pavarësia. Shumë prej tyre mbështetnin madje një hierarki civile-religjioze. Por ata donin të kishin zë në të ardhmen e vendit dhe të respektoheshin.
Megjithatë, sistemi i ajatollahëve i shtypi. Marshimet u sulmuan nga banda me motorë. Mijëra u vranë dhe u arrestuan. Dënimet me vdekje ishin të tmerrshme. Influencerët që sot e mbushin internetin e diasporës u larguan nga vendi në ato javë. Moussavi, i cili gjithmonë kishte përulur turbantin, është ende i burgosur në shtëpi.
Organizimin e manipulimeve dhe koordinimin e shtypjes e bëri një klerik rreth të dyzetave. Ai e transformoi degën rinore të Gardës Revolucionare në makinën e represionit të brendshëm që sot njihet si Basij. Mbante turbantin e zi, të lejuar vetëm për ata që mund të pretendojnë prejardhje të gjakut (të vërtetë ose të trilluar) nga Profeti. Quhej Mojtaba Hosseini Khamenei. Ishte djali i dytë i Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei.
Shtatëmbëdhjetë vjet më vonë, mbrëmë, ai mori vendin e babait si udhëheqës i Republikës Islamike. Ai është pasardhësi. Dhe, si i tillë, tashmë është në shënjestër të Izraelit. Këtë e tha qartë ministri i Mbrojtjes, Katz, në orët e para të mëngjesit të 4 marsit: «Çdo lider i emëruar do të jetë një objektiv i pashmangshëm për eliminim».
Me këtë emërim, Republika humb edhe hipokrizinë e emrit të saj. Njeriu që ndihmoi ta shndërrojë Republikën në një diktaturë, tani e bën atë trashëgimore. Babai ka punuar mirë për t’i hapur rrugën. Ka grumbulluar pushtetin, i ka dhënë kontroll mbi konglomerate të mëdha ekonomike. Mojtaba Khamenei thuhet se kontrollon 40% të ekonomisë kombëtare. Gardistët e Revolucionit i janë besnikë. Basij mbeten një bastion. Nëse Donald Trump shpresonte se pas vdekjes së ajatollahut të vjetër do të vinte dikush më i butë në pushtet, mbeti i zhgënjyer. Me Mojtaban, asgjë në Iran nuk mund të ndryshojë.
Si babai në kohën e tij, edhe trashëgimtari 56-vjeçar duhet të promovojë zyrtarisht në gradën e ajatollahut për të marrë vendin e babait. Ka studiuar teologji në seminaret e Qom-it, por ende nuk ka aftësitë e nevojshme fetare. Nuk ka rëndësi. Është mësuar të injorojë rregullat. Ka sfida më të mëdha përpara: lufta, opozita e brendshme, kriza ekonomike dhe rreziku për t’u vrarë.
Vetë procedura e emërimit mbetet ende mister. Presidenti Masoud Pezeshkian kishte njoftuar të dielën se pasardhësi do të shpallej «edhe brenda dy-tre ditësh». E mbajti fjalën. Arriti të japë ndjesinë se sistemi vazhdon të funksionojë, pavarësisht se nuk ka mbrojtje ajrore dhe spiunët kanë infiltruar rrjetin. SHBA dhe Izraeli u përpoqën të pengonin zgjedhjen. Të hënën u shkatërrua në Teheran selia e Asamblesë së Ekspertëve, një lloj Gjykate Kushtetuese që duhej të zgjidhte pasardhësin. Mbrëmë u shkatërrua një zyrë e Asamblesë në Qom dhe më pas një pallat në Teheran, ku sipas izraelitëve «po mbahej mbledhja për të zgjedhur pasuesin e Ali Khamenei». Kishin gabuar. Por ndjekja e Mojtabës, ka të ngjarë, vazhdon./CorrieredellaSera
