Shumë njerëz jetojnë me ndjesinë se janë gjithmonë një hap prapa. Se të tjerët po ecin më shpejt, po arrijnë më shumë dhe po e “kapin jetën” në kohë, ndërsa vetja duket sikur po vonohet. Kjo ndjesi është bërë gjithnjë e më e zakonshme.
Një nga arsyet kryesore është krahasimi i vazhdueshëm. Rrjetet sociale na ekspozojnë çdo ditë ndaj arritjeve, lidhjeve dhe momenteve të bukura të të tjerëve, duke krijuar idenë se ekziston një afat i caktuar për çdo gjë në jetë. Martesa, karriera, suksesi — të gjitha duken sikur duhet të ndodhin “në kohë”.
Shoqëria ka ndërtuar pritshmëri të heshtura për moshën dhe suksesin. Pa e kuptuar, i krahasojmë rrugët tona me modele që nuk janë domosdoshmërisht tonat. Kur realiteti nuk përputhet me këto pritshmëri, lind ndjenja e vonesës.
Por e vërteta është se jeta nuk ecën me një orar të vetëm. Secili ka ritmin e vet, sfidat e veta dhe kohën e vet për të arritur aty ku duhet. Ajo që për dikë ndodh herët, për një tjetër ndodh më vonë — dhe kjo nuk e bën as më pak të vlefshme.
Ndoshta problemi nuk është se po vonohemi, por se po e krahasojmë udhëtimin tonë me të tjerët. Dhe ndoshta çlirimi fillon pikërisht aty — kur ndalojmë së matur jetën me orën e dikujt tjetër.
